Manipulerende volkvertegenwoordigers gaan discussie over kwaliteit van de zorg uit de weg
door C.F.M. Gijsbers, kinderarts Den Haag, Comité Zorg Geen Markt
Doodziek word ik van het gedraai van onze volksvertegenwoordigers in hun brief (Volkskrant 15-6-05) over het conflict van huisartsen versus minister. Schandalige manipulatie om de publieke opinie aan hun (=regerings-)kant te krijgen. Het zou toch tot nadenken moeten stemmen, als een niet zo erg actie-beluste groepering als de huisartsen (ze hebben wel wat beters te doen!) zo massaal in de gordijnen zit als nu. Dat kan toch nooit zomaar ineens om een salarisverhoging van 10% (!) gaan? De volksvertegenwoordigers verzuimen gemakshalve te vermelden, dat die 10% eerst van de huisartsen afgepakt wordt, als de plannen van de minister doorgaan; daarna kunnen ze die terugverdienen, als ze het de ziektekostenverzekeraars naar de zin maken!
Door deze en nog enkele andere maatregelen die met de nieuwe Zorgverzekeringswet van kracht worden, krijgen de verzekeraars, die commerciële instellingen zijn (dus met winst als doel), in het kader van de door de minister zozeer gewenste marktwerking de regie in handen van de gezondheidszorg. Er wordt daarbij doelbewust door de minister in zoveel mogelijk opzichten naar marktwerking gestreefd, wat zo extreem wordt doorgetrokken, dat alle huisartsen en fysiotherapeuten individueel met alle landelijke zorgverzekeraars prijsafspraken moeten maken i.p.v. gewoon landelijk vastgestelde tarieven te kunnen hanteren. Het is inmiddels duidelijk geworden, dat de minister wel weer op de marktwerking af gaat dingen, als het hem te duur wordt. Als het nu zo uitkomt, zijn Buijs c.s. echter kennelijk bereid te verklaren, dat vrije marktwerking ‘klinkklare nonsens’ is en dat de overheid de controle volledig behoudt. Dat is gedraai en misleiding.
Ook misleidend is de suggestie die steeds van overheidswege wordt gewekt, dat de burger meer te kiezen krijgt. In de praktijk houdt dat in, dat men kan kiezen uit vele honderden polissen bij een zeer groot aantal verzekeraars (kenners hebben mij verteld het zelf ook niet te kunnen overzien). Dat wel. Maar misschien vindt de burger het wel belangrijker te kunnen kiezen naar welke huisarts of naar welk ziekenhuis hij wil en dát kan nu juist niet altijd meer: er zijn inmiddels al vele voorbeelden van mensen die niet bij de huisarts van hun keus terecht kunnen of die in hun dorp niet meer naar een fysiotherapeut kunnen omdat hun verzekeraar daar geen contract mee heeft. Als het zo is, dat de burger de keuze van zorgverlener belangrijker vindt dan de de keuze van ziektekostenverzekeraar, dan krijgt hij het minder goed dan nu. E.e.a. wordt bovendien behoorlijk onoverzichtelijk.
Wat betreft de acceptatieplicht: die geldt alleen voor de basisverzekering; voor de aanvullende verzekering kunnen er wel degelijk barrières opgeworpen worden.
Het is laf, dat de schrijvers van de bovengenoemde brief alleen in gaan op de onomstreden goede aspecten van de wet zoals het verdwijnen van het onderscheid ziekenfonds-particulier en de discussiepunten uit de weg gaan! Niet alleen de huisartsen maken zich zorgen: vele duizenden werkers in de zorg, waaronder ondergetekende, hebben – ongeacht hun politieke achtergrond – het manifest van Agnes Kant (SP) inmiddels ondertekend, omdat zij zich ernstig zorgen maken over de kwaliteit van de zorg als gevolg van de huidige ontwikkelingen.